Hindi lugar ang siyudad sa aklat na ito kundi isang kondisyon ng posibilidad, isang malawak na panginoring inaasam puntahan, panahanan, takbuhan at takbuhan
papalayo ng mga katawan. At ang Pag-ibig ng mga katawan sa koleksiyong ito—mga mamamayan, turista, migrante’t destiyero—ay hindi lamang mga pangarap, libog, at lunggating nakalakip sa bawat baka-sakali ng pandarayuhan kundi mga pang-araw-araw na pagluluksa’t pagsalag sa dahas ng hangganan ng teritoryo’t teritoryalidad ng kapangyarihan. May “pangako ng ginhawa” sa kondisyonalidad ng Kung ang Siyudad ay Pag-ibig: ipinupusta ng wika ng tula na hindi lamang tayo makahanap ng lugar at “makapagpanibagong-lungsod” kundi makalikha rin ng bagong daigdig na may “mas ginintuang parang, mas makikinang na dagat, at mas mahihiwagang disyerto” para sa ating dinarahuyo’t tinutupok sa mumunti nating sulok sa malupit na mundo.